تکنیک های مدلسازی

یک زبان مدلسازی نسل سوم است و روشی باز برای توصیف ویژگی ها، نمایش گرافیکی، ساختن و مستند سازی اجزای یک سیستم نرم افزاری در حال توسعه می باشد. از UML برای فهمیدن، طراحی، مرور، پیکربندی، نگهداری و کنترل اطلاعات سیستم‌های نرم افزاری استفاده می شود. UML برای همه روشهای توسعه نرم افزار، همه مراحل چرخه عمر نرم افزار، همه حوزه‌های برنامه‌های کاربردی و هر رسانه ای قابل استفاده است. این زبان مدلسازی برای یکپارچه سازی تجربیات گذشته در مورد تکنیک‌های مدلسازی و گنجاندن تجربیات موفق در یک دیدگاه استاندارد بوجود آمده است. UML شامل مفاهیم معنایی (semantic)، نمادگذاری و راهنمایی برای طراحی می باشد. UML را نمی توان به عنوان یک روش تولید نرم افزار کامل دانست. این زبان شامل فرآیند مرحله به مرحله تولید نرم افزار نیست، بلکه UML زبانی است که تقریبا تمام شیوه‌های تولید نرم افزار از آن استفاده می کنند. UML تکنیکهای مدلسازی داده (نمودار رابطه موجودیت)، مدلسازی تجاری، مدلسازی شیء و مدلسازی مولفه‌ها را با هم ترکیب می نماید. UML را می توان در تمامی پروسه‌ها در سراسر روند توسعه نرم افزار به کار بست. پیش از پیدایش UML در اواسط دهه ۱۹۹۰، مدلسازی نرم افزار از مشکل ناسازگاری نماد گذاریهای مختلفی که توسط متخصصین مدلسازی مختلف بوجود می آمد رنج می برد و استاندارد فراگیری در این زمینه وجود نداشت. UML از تلفیق روش بوچ (Booch Method)، تکنیک مدل‌سازی شیء (OMT) و مهندسی نرم افزار شیء گرا (OOSE) با یکدیگر در راستای جریانات یکپارچه سازی بوجود آمد. پیدایش UML همه چیز را تغییر داد و باعث رشد چشمگیر مدلسازی تصویری و استفاده گسترده از این زبان شد. UML امروزه نقش یک زبان بین المللی را در زمینه تولید نرم افزار بر عهده دارد. موسسه آماری گارتنر (Gartner) در سال ۲۰۰۶ تعداد متخصصان فناوری اطلاعات که از UML استفاده می کردند را ۱۰ میلیون نفر برآورد نمود و همچنین تخمین زده است که در سال ۲۰۰۸ در 70 درصد شرکتهای تولید نرم افزار در سراسر دنیا از UML استفاده شده است.

برای دانلود کتاب روی نام کتاب کلیک کنید

دوره آموش UML

دوره آموزش RUP