کتابخانه های داخلی در سی شارپ (C# built in Library)

مقدمه ای بر کتابخانه ی سی شارپ

وقتی شروع به یادگیری C# می‌کنی، خیلی زود با مفاهیمی مثل کتابخانه‌ها، نوع داده‌ها و ابزارهای مختلف این زبان روبه‌رو می‌شی. این مفاهیم نقش مهمی در نوشتن و اجرای برنامه‌ها دارن و آشنایی باهاشون کمک می‌کنه بهتر بفهمی برنامه‌های C# چطور کار می‌کنن و توی پروژه‌های مختلف از چه ابزارهایی باید استفاده کنی.

توی این مقاله اول با مفهوم کتابخانه در C# آشنا می‌شیم و بعد می‌ریم سراغ نوع داده پویا یا همون dynamic. اگه داری آموزش C# رو دنبال می‌کنی، این مطالب می‌تونن دید بهتری نسبت به بعضی از قابلیت‌های این زبان بهت بدن.

برخلاف خیلی از زبان‌های برنامه‌نویسی دیگه مثل C++ یا (Object) Pascal (Delphi)، زبان C# کتابخانه‌ی توکار (متعلق به خود) به اون شکل نداره. البته این موضوع به هیچ‌وجه به معنی ضعیف‌تر بودن C# یا کمتر بودن امکاناتش نیست. اتفاقاً یکی از مزیت‌های C# انعطاف‌پذیری بالای اونه که باعث می‌شه بتونه از کتابخانه‌های زبان‌های برنامه‌نویسی دیگه هم استفاده کنه.
در واقع C# فقط یک کتابخانه‌ی کوچک داره که از چند کلاس تشکیل شده و معمولاً استفاده زیادی از اون‌ها نمی‌شه. اسم این کتابخانه Microsoft.CSharp.dll هست. البته در نسخه‌ی جدیدتر C# یعنی C# 4.0، این کتابخانه به‌روزرسانی شده و یک نوع داده‌ی جدید هم به اون اضافه شده که کاربرد زیادی داره.
اگه یک برنامه‌ی کاربردی کنسول (console application) ایجاد کنی، Microsoft Visual Studio به صورت خودکار کتابخانه‌ی Microsoft.CSharp.dll رو به پروژه اضافه می‌کنه. اما اگه یک پروژه‌ی خالی ایجاد کرده باشی و بخوای از این کتابخانه استفاده کنی، کافیه از طریق پنجره‌ی محاوره Add Reference، کتابخانه‌ی موردنظر رو به پروژه اضافه کنی.

نوع داده ی پویا (dynamic data type)

توی درس‌های قبلی با نوع داده‌های مختلفی مثل short، int، float، double، decimal و string آشنا شدیم. گفتیم نوع داده‌ای که برای یک متغیر انتخاب می‌کنی، به compiler اعلام می‌کنه که چه مقدار حافظه باید برای اون متغیر در نظر گرفته بشه. در واقع اگه نشانگر موس رو در Code Editor روی نوع داده‌ی موردنظر قرار بدی، یک راهنمای ابزار (tool tip) نمایش داده می‌شه که مقدار حافظه‌ی اشغال‌شده توسط متغیر رو نشون می‌ده.

قبلاً گفتیم اگه نخوای هنگام تعریف متغیر نوع داده‌ای اون رو مشخص کنی، می‌تونی از کلیدواژه‌ی var استفاده کنی؛ اما در این حالت باید متغیر رو قبل از استفاده، مقداردهی اولیه کنی. بعد از مقداردهی اولیه، compiler بر اساس مقداری که به متغیر اختصاص دادی، نوع داده رو تشخیص می‌ده و حافظه‌ی لازم رو در نظر می‌گیره. وقتی هم که از متغیر استفاده می‌کنی، اگه نشانگر موس رو روی اون قرار بدی، Code Editor نوع داده‌ای که برای متغیر در نظر گرفته شده رو بهت نشون می‌ده.

بعضی وقت‌ها ممکنه از مقدار فضای موردنیاز یک متغیر تا زمانی که واقعاً بهش نیاز پیدا نکردیم و از اون استفاده نکردیم، خبر نداشته باشیم. یعنی به جای اینکه از همون ابتدا compiler رو درگیر این کنیم که متغیر به چه مقدار حافظه نیاز داره، اجازه می‌دیم این موضوع زمانی مشخص بشه که عملیاتی که به متغیر نیاز داره، به اون دسترسی پیدا کنه. به چنین متغیری، متغیر پویا یا داینامیک گفته می‌شه.
برای تعریف یک متغیر پویا، از کلیدواژه‌ی dynamic استفاده می‌کنیم.

مثال:

                
public class Exercise
‎{
‎    static int Main()
‎    {
‎        dynamic value;
‎ 
‎        return 0;
‎    }
‎}

برخلاف متغیری که با کلیدواژه‌ی var تعریف می‌شه، برای تعریف یک متغیر پویا لازم نیست همون لحظه به اون مقدار بدی. با این حال، قبل از اینکه از متغیر استفاده کنی باید یک مقدار بهش اختصاص داده باشی. وقتی مقداری به یک متغیر پویا می‌دی، compiler بررسی نمی‌کنه که چه مقدار حافظه برای اون متغیر مناسب یا موردنیازه. اگه نشانگر موس رو روی متغیر قرار بدی، Code Editor فقط نوع متغیر رو به صورت پویا نمایش می‌ده.

متغیر پویا بیشتر زمانی به کار میاد که پروژه‌ات نیاز داشته باشه با یک برنامه‌ی کاربردی (application) خارجی ارتباط برقرار کنه و از مقادیر اون برنامه استفاده کنه. برای مثال می‌شه به یک Microsoft Word document یا یک صفحه گسترده‌ی Microsoft Excel اشاره کرد که با زبان C# طراحی شده و از یک کتابخانه‌ی خارجی استفاده می‌کنه.

اگه می‌خوای مفاهیم C# رو اصولی‌تر یاد بگیری و در ادامه با قابلیت‌ها و ابزارهای مختلف این زبان بیشتر آشنا بشی، می‌تونی مسیر یادگیریت رو با دوره آموزش C# ادامه بدی و قدم‌به‌قدم مهارتت رو در برنامه‌نویسی با این زبان بیشتر کنی.